Dag 5

05 December 2020 22:43

 Het is zaterdag een vrije dag. Tijd om leuke dingen te doen, mijn normale dingen, de bezoekjes, genieten van de mensen en het weer de omgeving. Maar ik ben op de vlucht en ik hekel eraan om op mijn fiets te stappen. Elke spier zeurt al voordat ik erop ga zitten. De hele dag gefietst dat is 8 uur lang, maar ik was niet vooruit te branden. Ik kon niet meer, mijn lichaam deed niet meer wat hij zou moeten doen. Normaal sport ik ook wel maar lekker in mijn veilige comfort zone met mijn spullen en ik bepaal hoelang en hoever en hoe hard ik ga. Maar nu niet... In deze 8 uur heb ik veel moeten rusten en pauzes moeten nemen. Ik heb maar 70 km kunnen halen.... Het is frustrerend... Mijn doel wordt niet gehaald. 

Een vluchteling zal nog meer angst en onrust erbij hebben als de vlucht route niet snel genoeg gaat. Als je vluchte ben je niet meer lekker aan het slapen, lig je niet lekker op je eigen bedje in je eigen kamertje. Nee nu rust je in je tent of op de grond buiten. 

Onderweg mijn zadel losgeraakt, ik kan niet meer zitten en moet staand fietsen naar de fietsenmaker. Gelukkig heb ik gewoon geld bij me, maar op de vlucht kan het maar zo zijn dat je alles hebt gegeven om te kunnen reizen. Dat als er iets kapot gaat je het niet meer kan maken.  

In syrie moest een gezin 16000 euro betalen om geholpen te worden door een smokkelaar. Vluchten kost je alles.